Kersverse mama Elke Decruynaere (Groen) is klaar voor het politieke Jaar van de Waarheid
‘Mijn zoon mag niet de dupe worden'
GENT - 2012 wordt een superdruk jaar voor gemeenteraadslid Elke Decruynaere (Groen). Vanop de tweede plaats op de kartellijst van Groen en SP.A probeert ze schepen van Gent te worden. Thuis wacht zoontje Ot, die nu vier maanden is. ‘Om zijn eerste stapjes niet te missen, ga ik deeltijds werken. Zo kan ik hem voor de avondvergaderingen nog zelf in bad steken.'
Elke Decruynaere (30) straalt als ze Huize Colette in de Belfortstraat binnenstapt. De ingeweken Gentse, die al zes jaar politiek uit elke porie ademt, is de afgelopen vier maanden alleen met haar zoontje Ot bezig geweest. En die roze wolk heeft haar zichtbaar deugd gedaan.‘Ik had me voorgenomen om alle gemeenteraden digitaal te volgen, maar dat bleek een iets te ambitieus plan. (lacht) Maar ik vond dat ook niet zo erg, het was zalig om eens met iets anders bezig te zijn. Op den duur sprak ik wel alleen nog in maten en gewichten. Telkens als iemand me vroeg Hoe is het met Ot?, antwoordde ik Goed, hij weegt al 6,5 kilo en meet 54 centimeter. Tot een vriend mij antwoordde Met mij ook goed, ik weeg nog steeds 78 kilogram voor 1,82 meter. Toen wist ik dat ik overdreef (lacht).'Maar Decruynaere zou zichzelf niet zijn, als de politiek niet voortdurend om de hoek zou loeren. ‘Terwijl ik thuis zat met Ot, las ik al die berichten over de bankencrisis en de malaise in de Europese Unie en toen kriebelde het toch serieus om er eens ferm mijn gedacht over te zeggen.'Dat kan ze weer, want sinds deze maand heeft ze de politieke draad weer helemaal opgepikt. En het moederschap gaf haar een nog grotere drive. ‘De komst van Ot heeft mijn verontwaardiging alleen maar vergroot. Terwijl ik met mijn zoon op mijn schoot naar de beelden van de Occupy-beweging of de rellen in Londen keek, kon ik alleen maar denken: de hele wereld staat in brand en niets is nog zeker, zelfs de euro zal misschien vergaan. In plaats van daar depressief van te worden, haal ik er juist kracht uit om dingen te veranderen. Want ik wil niet dat Ot mij over twintig jaar verwijt Waar was jij mama? Wat deed jij toen de wereld nog kon worden veranderd?'‘Vroeger kon ik tijdens de gemeenteraad al eens uit mijn krammen schieten tijdens discussies over armoede of verkeersproblemen, maar sinds de geboorte van mijn zoon ben ik nog emotioneler geworden. Mijn collega-raadsleden zijn bij deze gewaarschuwd (lacht).'Geen zittend gat2012 is een campagnejaar en als tweede op de kartellijst van SP.A en Groen speelt Decruynaere daar een belangrijke rol in. Heeft ze geen schrik dat ze haar zoontje te weinig zal zien? ‘Ik wil niet dat Ot of mijn vriend de dupe worden van mijn politieke ambitie. En zelf zou ik het jammer vinden om de eerste stapjes van mijn zoon te missen. Daarom heb ik besloten om tijdskrediet te nemen en een jaar deeltijds te werken (Decruynaere doet lobbywerk voor de gehandicaptensector). Zo kan ik mijn politieke dossiers overdag voorbereiden en heb ik voor de avondvergaderingen tijd om mijn zoon zelf in bad te steken. En om op zondag taart te eten, zoals de meeste mensen (lacht).' Al beseft ze dat ze ondanks dat tijdskrediet nog altijd meer zal werken dan de meeste mensen. ‘Maar dat is niet erg, want een zittend gat heb ik nog steeds niet.'Als tweede op de lijst, na burgemeester Termont, is de kans zeer groot dat Decruynaere vanaf januari 2013 de groene standpunten verdedigt in het schepencollege. Een uitdaging die ze volledig ziet zitten. ‘Na ruim twintig jaar in de oppositie zijn we klaar om mee te besturen. En schepen worden is ook mijn persoonlijke ambitie, dat steek ik zeker niet weg. Dag en nacht met politiek bezig zijn, is een droom voor mij. Al wil ik er mijn boontjes nu nog niet op te weken leggen. Sommige mensen op straat komen me nu al feliciteren, maar niets is zo onvoorspelbaar als politiek.'Als schepen zou ze liefst Mobiliteit, Sociale Zaken of Milieu onder haar vleugels krijgen, niet toevallig de thema's waarmee Groen naar de kiezer stapt. ‘Voor ons zijn drie zaken zeer belangrijk. We willen betaalbare gezinswoningen in de stad, met voldoende groen in de buurt. Zo gaan we de stadsvlucht van de jonge gezinnen tegen en verhogen we de leefbaarheid in 19de-eeuwse gordel. Ons tweede punt is mobiliteit. Twee weken geleden werd de parking onder de Kouter afgesloten omdat de aanschuivende auto's het hele verkeer in de stad blokkeerden. Bussen en trams zaten vast door aanschuivende auto's. Dat Open VLD dan nog ijvert voor bijkomende ondergrondse parkings, vind ik te gek voor woorden. Tijdens een crisis moet je keuzes maken, het is of/of. Of inzetten op meer auto's in de stad, of op fietsers en het openbaar vervoer. Wij kiezen duidelijk voor dat laatste. Het derde punt is de armoede aanpakken. Armoede zorgt voor ongelijkheid en die verzuurt de maatschappij.'Roma-clichésSP.A en Groen mogen dan al samen naar de kiezer trekken, de afgelopen legislatuur stonden de neuzen niet altijd in dezelfde richting. De Roma bijvoorbeeld beroerden meermaals de gemoederen. Terwijl SP.A naar het einde van de bestuursperiode een hardere houding aannam ten opzichte van de Oost-Europese migranten, werden er op elke solidariteitsactie voor krakende Roma enkele Groenen gespot. Toch ziet Decruynaere geen toekomstige splijtzwam. ‘Wat de Roma betreft, zitten we op dezelfde lijn als SP.A. We willen werken met twee pijlers. Migranten die zich misdragen, moeten repressief aangepakt worden, daar bestaat geen twijfel over. Maar we moeten ook multiculturele bemiddelaars inzetten die de Roma-cultuur kennen. Zij kunnen bijvoorbeeld aan de ouders duidelijk maken dat ze hun kinderen naar school moeten sturen, maar ze kunnen ook tips geven aan de politiek, over hoe je die mensen het best kan aanpakken.'‘Kijk, het is een cliché dat Groen niet bezig is met de Roma-problematiek, maar dat klopt niet. Toen ik in 2006 net was verkozen, was ik een van de eersten om dat probleem op de agenda te zetten. Dat cliché wordt maar al te graag gebruikt door Vlaams Belang en N-VA. Partijen die een oude electorale truc gebruiken en alle problemen afschuiven op de migrantengroep die er het laatste is bijgekomen. Zo geven ze de kiezer de illusie dat alle problemen ook in een vingerknip kunnen worden opgelost.' LangetermijnvisieDie N-VA wordt wel een te duchten tegenstander in oktober. ‘Ik heb geen schrik van Siegfried Bracke, want die man wordt overschat. Hij heeft al een paar flaters geslagen, zoals de hele onderbroekenaffaire en de burgemeester een postjespakker noemen, terwijl hij zelf naar Gent is verhuisd om een postje te pakken. Gent zit niet op zo iemand te wachten, maar wel op een positief project.'Als u schepen wordt, wat moet er dan na zes jaar beleid in Gent veranderd zijn zodat u tevreden kan terugblikken? (lange stilte...)Mevrouw Decruynaere?‘(twijfelend) Dat de mensen het gevoel hebben dat ze in die zes jaar mee dingen hebben veranderd, samen met het stadsbestuur. De Gentenaars zijn de grootste troeven van onze stad en daarom moeten we kijken naar de initiatieven die de Gentenaars zelf al nemen, zoals autodelen of ouders uit de Muide die in groep beslissen om hun kinderen in te schrijven in een gekleurde school.' En mogen we u dan niet afrekenen op minder lange files in het centrum en meer jonge gezinnen die in Gent blijven wonen?‘Dat zijn projecten die langer dan zes jaar vragen. Tijdens mijn termijn moet er al een kentering merkbaar zijn, maar ze zullen nog niet afgewerkt zijn. Veel politici kijken alleen naar de korte termijn omdat ze herverkozen willen worden. Zo merk je dat er twee jaar voor de verkiezingen super veel werken worden uitgevoerd en het jaar voor de verkiezingen zijn die klaar. Dat is te doorzichtig, de kiezer doorprikt dat wel hoor.' Waar haalt u de motivatie om er elke dag met zoveel energie tegenaan te gaan?‘Uit verontwaardiging. Als tiener sloot ik me aan bij Agalev omdat ik verontwaardigd was over de manier waarop mensen omgaan met het milieu. En later kwam daar het sociale aspect bij. De bezorgdheid over de armoede waarin sommige mensen leven.'‘Natuurlijk is het gemakkelijker om jezelf op te sluiten in je cocon, maar ik kies ervoor om naar buiten te treden en de problemen aan te pakken. Als ik door Gent fiets, kan ik echt tevreden zijn over de veranderingen die ik zie en waarvan ik weet dat ik ze op de agenda heb gezet. En dat zal nog vaker gebeuren als ik in het bestuur zit. Daaraan zal ik denken als ik weer eens met hartzeer in een vergadering zit omdat ik mijn kleine niet kan zien.'
