Het leek wel het eindprentje van de strips van Nero. Een bonte bende rond tafel met stapels wafels. Eind goed al goed. Ten minste voor Véronique en haar drie kinderen. Na zeven lange jaren hebben ze eindelijk papieren. Feeststemming tijdens de maandelijkse vergadering van Hand in Hand. Een vereniging hier in de buurt die vluchtelingen helpt.  

De wafels waren hoopgevend voor de mensen rond tafel die zelf nog wachtten op papieren en inspirerend voor de Belgen rond tafel. Het levert dus wat op. Véronique helpt zelf al jaren ook mee als vrijwilliger. Veel buurtbewoners proefden al van haar beignets –geen wafels dus- die ze bakte op tal van buurtfeesten om geld in het laatje te brengen. 

Ik leerde haar vorig jaar kennen toen ik haar interviewde voor de genderwerking van Groen!. Voor de vrouwendag met als thema diversiteit zocht ik ‘onzichtbare’ vrouwen op, vrouwen zonder papieren die zich noodgedwongen verborgen houden achter de gevels in onze wijk.  

Ik leerde haar kennen als moeder van drie pubers en gediplomeerd verpleegster die niet mocht werken. Geen papieren, geen leven, zei Véronique waarna ze recht in de camera en tegelijk ongegeneerd in mijn hart keek. Voor mij de start om me te engageren bij Hand in Hand.

Veronique is de tweede vrouw in het filmpje te bekijken op http://video.google.nl/videoplay?docid=-735112928001163299&hl=nl