Armoede stijgt in Gent op alle vlakken.

Afgelopen dinsdag interpelleerde ik het paarse stadsbestuur tijdens de gemeenteraad over het gloednieuwe armoede indicatoren rapport. Daaruit blijkt niet alleen dat 1) de armoede in Gent toeneemt maar ook 2) dat het aantal Gentenaars dat in armoede dreigt terecht te komen groeit.

De armoede neemt toe op alle vlakken: onderwijs, huisvesting, gezondheidszorg, inkomen en tewerkstelling. Gent blijft ook de stad met het hoogste aantal leefloners. De economische crisis doet dit aantal pieken.

Het is de eerste keer dat het stadsbestuur uitpakt met een bundeling van cijfermateriaal over de armoede in onze stad. "Radio deprimo is weer bezig" klonk het vroeger op de banken van het college als de Groen! fractie zelf met cijfers uitpakte. Ons verhaal strookte niet met de citymarketing van het gezellige Gent en dat hadden ze niet graag.

Met dit officieel cijferrapport lijkt de ontkenningsfase alvast voorbij. Dat bleek uit het antwoord van Schepen van Sociale Zaken Tom Balthazar (sp.a) en OCMW voorzitter Geert Versnick (Open-VLD) op mijn interpellatie.

Maar de zenuwachtigheid van het paarse stadsbestuur blijft. Ze houder er niet van als we de vinger op deze wonde leggen. Dat bleek uit de felheid waarmee Guy Reynebeau (sp.a) naar me uithaalde tijdens het debat. Met zijn persoonlijke uitval ondergroef hij vakkundig zijn eigen pleidooi voor een sereen debat.

Mijn pleidooi was meer te gaan focussen op de armoede risico groepen. Uit het indicatoren rapport blijkt duidelijk dat allochtonen, alleenstaanden en alleenstaande ouders een verhoogd risico op armoede lopen én dat zij in Gent oververtegenwoordigd zijn. Dat komt door de stedelijke context en maatschappelijke evoluties zoals gezinsverdunning, vergrijzing en migratie. Een sterk sociaal beleid zet in op die groepen die het extra lastig hebben.

Het stadsbestuur kan de demografische evoluties niet keren. Het komt er wel op aan er een antwoord op te bieden en ook de hogere overheden te sensibiliseren. Want ook daar is er nood aan een sterker sociaal beleid dat focust op de zwaksten en inzet op herverdeling.

Waarmee ik me aansluit bij het nawoord van Jos Geysels -voorzitter van de Decennieumdoelen 2017- in het rapport 2009 van de armoedebarometer. Een passend fragment uit die tekst:

"Er komen beschermingsmaatregelen tegen nieuwe risico’s, zoals kinderopvang, maar de oude sociale risico’s worden verwaarloosd. Dit komt vooral de kansrijke groepen ten goede. Steeds meer belastinggeld stroomt naar deze groep terug. Dit ondermijnt de herverdelende kracht van onze welvaartstaat. Wij willen een samenleving waar het beleid voorrang geeft aan mensen in een sociaal kwetsbare positie, zodat ook zij maximaal kunnen participeren."

Vanuit die vaststelling heb ik er deze week voor gepleit om het Gents lokaal sociaal beleidsplan bij te sturen en heb ik de nood aan een coherend sociaal beleid onderstreept. Want daar durft het nu fout te lopen, OCMW voorzitter Versnick (Open VLD) lijkt vaak een andere koers te voeren dan die van zijn collega schepen Tom Balthazar (sp.a). Dat illustreerde ik dinsdag aan de hand van het OCMW beleid ten aanzien van alleenstaanden die om financiële redenen samenwonen. Maar daarover meer in een volgende post.

Het rapport met de cijfers over armoede in Gent kan je alvast hier downloaden.