Een man voor wie ik bijzonder veel bewondering heb is deze week gestorven. Jan-Jan Sabbe was een strijder van het eerste uur in de emancipatiestrijd van mensen met een handicap in Vlaanderen. Ik leerde hem vijf jaar geleden kennen toen ik voor GRIP begon te werken. Al tijdens mijn sollicitatiegesprek viel hij me op. Jan-Jan liet op veel mensen vanaf de eerste ontmoeting een grote indruk na. We vonden elkaar in vele dingen.

Allereerst was Jan-Jan een bijzonder strijdlustig man. Iemand die graag op de barricaden stond. Van het uitdenken en opzetten van acties kreeg hij een kick. Er werden vele wilde plannen gesmeed, van een rolstoel sit-in tot blokkade acties. Op een schitterende wijze wist hij eens de bureaucratie van het hulpmiddelenbeleid uit te beelden door een bestelwagen vol klasseurs uit te laden aan de ingang van het Vlaams Agenschap voor Personen met een Handicap.

Jan-Jan was ook bijzonder geïnteresseerd in politiek. Hij volgde zelf de internationale politiek op de voet via internet en nam deel aan de verkiezingen. In 2004 stond hij op de Europese lijst van Groen! en voerde in Gent mee campagne.

Hij was ook een groot natuurliefhebber. Tijdens wandelingen stopte hij soms abrubt om in de lucht te turen naar de fluitende vogels die hij perfect wist te benoemen. Vorig jaar richtte hij zijn eigen 'natuurhoekje' in. De Warmoeshoek deeldde hij met tientallen schoolkinderen die een persoonlijk 'contract' tekenden om het mee te helpen onderhouden. Zo wou hij zijn liefde en respect voor de natuur overbrengen op een nieuwe generatie.

Ondanks zijn zware handicap heeft Jan-Jan bijzonder veel gerealiseerd in zijn leven. Hij richtte niet alleen GRIP op maar ook Independent Living Vlaanderen, BOL-Budiv en zijn eigen firma SKIL die hij een plaats gaf in de Brugse Poort. Hij zat boordevol zin voor initiatief en noemde dat zijn zin voor ondernemen. Dankzij hem heb ik toch een andere kijk gekregen op ondernemers. Jan-Jan was een genereuse man met gevoel voor humor en een groot hart. Een rots in de branding voor mensen in zijn omgeving die nood hadden aan een netwerk of een stevige schouder om op uit te huilen. Hij motiveerde mensen die gebroken waren om hun rug te rechten en het leven in eigen handen te nemen. Hij was een boom van een kerel.

Zijn gedrevenheid en begeestering maakten dat hij veel mensen met zjin 'vuur' aangestoken heeft. De emancipatiestrijd van mensen met een handicap is nog niet gestreden. Het PAB was zijn eerste grote verwezenlijking, binnenkort start het PGB experiment en dat zal zijn tweede zijn. Daarna wou hij werk maken van het gedachtengoed van de desinstitutionalisering, dit betekent de afbraak van de klassieke grote instituten. Een keuze voor kleinschaligheid, zorg op maat en inclusie van mensen met een handicap in de samenleving.

Zijn strijd is nog niet gestreden maar wordt ongetwijfeld verder gezet door al wie het geluk had hem te mogen kennen.