De fiere driekleur

Afgelopen zondag was het hier straatfeest. Toen ik 's ochtends uit mijn raam keek moest ik even slikken. Aan de gevel van de overburen hingen drie doeken van elk 3 op 2 meter te wapperen. De zwarte, gele en rode doeken vormden samen een gigantische Belgische vlag. Is dit nu het Clouseau -effect? Brengen zij spontaan een golf van vaderlandsliefde op gang? België Boven?

Even checken op de kalender of ik geen nationale feestdag over het hoofd zag. Nope. Ik besloot dat mijn buren een moedig politiek statement maakten, niet evident tegenwoordig om zo voor je gedacht uit te komen. Zeker not done op zo'n buurtfeest. Dan probeer je net bruggen te slaan, slik je al eens je mening in onder het motto ‘beter een goede buur dan een verre vriend'. En dan is politiek geen veilig onderwerp. En al zeker niet als we het over de communautaire boeg gooien.

Na een uurtje pintjes tappen op het buurtfeest begon mijn Belgische frank te vallen. De bordjes fetakaas waren vervangen door abdijkaas, paté en Tierenteyn mosterd. Dit jaar geen mousakka maar stoverij met frietjes. Speciale bieren van bij ons op de drankkaart. De slinger met ons vorstenpaar erop was doorslaggevend. Dit jaar was het thema gewoon België. Zoals het vorig jaar Griekenland geweest was en daarvoor Italië.

Of hoe ik, als ik een Belgische vlag zie wapperen, al meteen aan het splitsen ervan denk. Aan de hele hetze, aan Bourgeois die Clouseau op de vingers tikt, aan Bart De Wever, aan het Vlaams Belang, dat trouwens op Gent Fietst kleine vlaggetje met vlaamse leeuwen erop aan het uitdelen was met de boodschap dat dit ‘niet politiek' is. Of hoe die gasten er toch langzaam aan in slagen om van België geen land meer maar een omstreden constructie te maken.