In december bezorgden we alle Gentenaars een folder met onze standpunten en verslag van het werk van Gentse Groen! mandaterissen in de raden en parlementen. Dat is altijd een hele klus. Een 100 tal vrijwilligers helpt daaraan mee. Ieder doet een paar duizend brievenbussen. We kunnen dat dus niet elke maand doen. Maar het wordt zeker en vast gelezen.

Dat leid ik af uit de reacties die we erop krijgen. En niet altijd van de minste. Journalist en stadhuiswatcher Karel Van Keymeulen pikte de stelling uit het hoofdartikel op. Het contrast tussen de traagheid van de stadsvernieuwing versus de snelle mega stadsontwikkelingsprojecten. Hieronder het volledige artikel:

 

De Gentse ziekte

GENT - Gent groeit als een kool. Er zijn nu 243.000 inwoners. Met het nog steeds stijgende geboortecijfer en meer mensen met een buitenlandse identiteit moet het lukken om straks op 246.000 inwoners uit te komen, evenveel als bij de fusie in 1977. Reken daar nog enkele duizenden illegalen bij en gedurende de week nog eens 25.000 kotstudenten en Gent telt ongeveer 270.000 inwoners.

Maar die groei heeft schaduwkanten. Stadsdichter Peter Verhelst, die deze week zijn aantrekkelijke Dromenvangersproject lanceerde, zei het nog: Gent is mijn stad, maar ik woon buiten Gent omdat Gent onbetaalbaar is. Van je stadsdichter moet je het horen. Onlangs hoorden we enkele jongere koppels die de zoektocht naar een woning in Gent staakten. Ze trekken naar Aalst en Sint-Niklaas. In Gent lukt het niet. Het stadsbestuur nam goede initiatieven met het aanbieden van kavels en met 'budgetwonen', maar kennelijk zijn dat druppels op een hete plaat. Daarom is het ook pijnlijk dat stadsvernieuwingsprojecten zoals Zuurstof voor de Brugse Poort, Bruggen naar Rabot en het meest recente Ledeberg Leeft! tergend traag vooruitgaan. In de Brugse Poort moesten alle 115 sociale woningen al zijn gebouwd. De woningwijk naast de Blaisantvest, waar Bruggen naar Rabot komt, ligt er echter troosteloos bij. Het is alsof die huizen voelen dat er niets gebeurt en ze staan er met neerhangende schouders bij. Of neem het sociaal huisvestingsproject Malpertuus aan de Brugsesteenweg. Die 100 eengezinswoningen, waarvan 20 koopwoningen, moesten er al lang staan. Straks gaan ze er aan beginnen. Dat project werd gestart in 1998. Dat is toch een regelrechte schande. De kritiek van de partij Groen! dat het wel lijkt of de prestigieuze projecten voorrang krijgen op de minder opzienbarende projecten, snijdt hout. Aan de klaagmuur gaan staan en zeggen dat het allemaal de fout is van de administratie of het Vlaams Gewest kun je een of twee keer doen, maar daarna moet je ermee ophouden en er wat aan doen. Het is ook frappant. Niemand, van politicus tot ambtenaar, twijfelt aan de zin en de noodzaak van die projecten. Waarom draait die molen dan zo traag? Wie steekt er stokken in de wielen? Elkaar met de vinger blijven wijzen is kinderachtig. Als de Gentse politici vinden dat de Vlaamse overheid hun dossiers niet goed behandelt, dan moeten ze in Brussel op tafel gaan slaan. Of zijn we nog niet genezen van de oude ziekte, dat Gent niet genoeg lobbyt in Brussel?

Verschenen in de Gentenaar, 11 januari 2010. Auteur: Karel Van Keymeulen.