Waarom ik vandaag staak

Tijdens een politiek debat in aanloop naar de federale verkiezingen van 2010 werd het me zonneklaar. Ik stond alleen met een pleidooi voor het behoud van tijdskrediet. De andere panelleden wilden strengere voorwaarden en sleutelen aan de gelijkgestelde periode. De ene partij was daarin al extremer dan de andere maar het stond overal op het lijstje met mogelijke besparingen.

Toen die partijen een dik jaar later eindelijk aan het onderhandelen waren over een regeerakkoord en ik intussen mama was, kon ik niet snel genoeg zelf mijn aanvraag voor tijdskrediet indienen. Met mijn zoontje erbij is de combinatie tussen mijn werk en mijn politiek mandaat niet aan hetzelfde tempo vol te houden. Toch niet zonder dat hij daar de dupe van wordt. Dus neem ik een jaar halftijds tijdskrediet.

Eind 2011 raakte bekend dat de nieuwe regering inderdaad bespaart op tijdskrediet. De voorwaarden worden strenger en de mogelijkheden beperkter. Een collega van me kan haar plannen opbergen. Als moeder van twee jonge kinderen was ze aan het wachten tot ze 5 jaar anciënniteit had opgebouwd om 1/5de tijdskrediet aan te vragen. Pech gehad?

Ik snap het niet. Iedereen verplichten langer te werken en tegelijk de systemen die het mogelijk maken om werken op een gezonde manier te combineren met je gezin, afbouwen.

Ook in de zorgsector zie ik die tegenstrijdigheid. Onlangs hoorde ik een raadgever van het kabinet Vandeurzen (Vlaams minster van welzijn) toejuichen dat veel vijftigplussers zorg voor hun kleinkinderen en hun zorgbehoevende ouders opnemen. Tegelijk wordt er wel verwacht dat diezelfde groep langer gaat werken.

Om de wachtlijsten in de gehandicaptensector op te lossen zal de overheid straks enkel nog ondersteuning bieden daar waar de broers, zussen en ouders die niet meer kunnen bieden. Hoe zij dat moeten volhouden en combineren met hun bestaan als drukke tweeverdieners, dat is wellicht een federale bevoegdheid en dus geen zaak van de Vlaamse overheid zeker?